Kościół katolicki nie musi być oblężoną twierdzą lub łatwym celem ataków

Byłem dzisiaj na mszy. To zdarza się nieczęsto, bo jestem kimś w rodzaju agnostyka. Zaskoczył mnie , treścią kazania, ksiądz odprawiający mszę (wikary zresztą). Zaczął je bowiem od pochwały osiągnięć cywilizacji: rosnących możliwości zaspokajania potrzeb materialnych, lepszej opieki zdrowotnej, nowych technologii ułatwiających nam życie itd. Wyraził też uznanie ludziom dbającym o swoje zdrowie ba, nawet tym dbającym o swój wygląd ( a pamiętam czasy, gdy nie tylko księża oświadczali wszem i wobec, że jedynie wnętrze człowieka cenne jest oraz istotne).

Kościół w Nakle Śląskim. Fot. Stefan

Kontynuując kazanie, ksiądz podkreślił wagę dbałości człowieka również o własną duszę, jeśli ów człowiek chce liczyć na wieczne zbawienie. Zacytował w tym miejscu Koheleta, syna Dawida. Treść całego kazania mocno odbiegała od znanego mi standardu. Nie wiem czy kazanie było jedynie osobistą koncepcją wikarego, czy też kierował się wytycznymi przełożonych. Gdyby kierował się wytycznymi, to oceniłbym rzecz jako rewolucyjną zmianę w podejściu hierarchów Kościoła katolickiego do rzeczywistości oraz do nauczania wiernych.

Bowiem kazania, które wysłuchałem dotychczas, powodowały prawdopodobnie u wiernych stan dysonansu poznawczego. Były, z grubsza, narzekaniami na ten zły świat współczesny, pełen doczesnych pokus, ostrzeżeniami przed pogonią za dobrami materialnymi, które przecież są marnością nad marnościami, wezwaniami do podążania drogami i ścieżkami świętych Kościoła. Wierni mogli odczuwać dysonans poznawczy, porównując słowa kapłanów z ich (kapłanów) poziomem życia, w tym posiadaniem szeregu dóbr jak najbardziej materialnych. Jednocześnie kapłani ustawiali się, zupełnie dobrowolnie, jako wdzięczne obiekty ataków osób niechętnych KK .

Choć jestem agnostykiem, to sądzę że Kościół katolicki ma i długo będzie miał do spełnienia w Polsce, istotną misję społeczną. Pod warunkiem wszakże, że hierarchowie przestaną trwonić zaufanie wiernych, wykorzystując swoją pozycję i, wciąż jaki taki, autorytet u części osób wierzących, do wspierania miłych ich sercom partii politycznych, narzucania wiernym swoich fobii oraz zbyt dosłownego traktowania tychże jako stada owieczek, a nawet baranów. Nie wiem, na przykład, czy aparat Kościoła katolickiego sam wpędził się w obronę zarodków, czy też mało roztropnie, moim zdaniem, uznał za słuszne marudzenie na ten temat jakichś samozwańczych inkwizytorów. Rezultat owego wpędzenia jest mało korzystny i dla społeczeństwa i dla Kościoła. Społeczeństwo bywa bombardowane ideologiczną dyskusją na nieistotne dla niego tematy, a Kościół instytucjonalny jawi się znacznej części obserwatorów, w tym ludzi wierzących, jako dziwaczna instytucja wyszukująca na siłę kolejne tabu.

Zresztą, można tu złośliwie zauważyć: dzięki ustawie o in vitro, biskupi mieli o czym mówić i pisać. Czy oni w ogóle mają coś istotnego do powiedzenia całemu społeczeństwu? Jest jeszcze nauka społeczna Kościoła, na którą można się powoływać, ale trudno ją stosować w praktyce. Ponieważ, moim zdaniem, stanowi raczej zbiór luźnych , mglistych koncepcji, a nie, w miarą zwartą, doktrynę.

Ja wcale nie oczekuję, by Kościół się "unowocześnił", czyli zaakceptował, jak leci , wszelkie nowinki obyczajowe i inne. Kościół, jako struktura społeczna, ma być ostoją tradycji i nosicielem wartości. Choćby dlatego, że innej struktury o podobnym znaczeniu, po prostu nie ma. Jednak, by spełniał swoją rolę, łącznie z byciem autorytetem ( w określonych sprawach) dla niewierzących, nie może rozmieniać się na drobne. Dokładniej, to hierarchowie nie powinni rozmieniać Kościoła, w którym pracują na drobne. Tworząc, zamiast znaczącej struktury społecznej, oblężoną twierdzę i łatwy cel ataków.