Czy PiS potrafi i chce pracować dla Polski?

Polscy internauci wyrażają niepokój o przyszłość Francji, Niemiec, Wielkiej Brytanii okupowanych przez muzułmańskich imigrantów. Szanowni Państwo, proszę się tak nie martwić. Ludność wspomnianych państw tworzy o wiele lepsze społeczeństwa niż my. Więcej tam zaufania, więzów społecznych, osobliwie słabych, umiejętności współpracy i współdziałania, uargumentowanej dyskusji, liczenia się z potrzebami innych. Mają o wiele lepsze niż my kadry - naukowe, inżynierskie, menadżerskie, urzędnicze oraz fachowców, zarówno własnego chowu jak importowanych np. z Polski. Dysponują najnowocześniejszymi technologiami, międzynarodowymi firmami, świetną infrastrukturą, wielkimi kapitałami. Poradzą sobie z garstką islamistów - terrorystów oraz nawiedzonymi zwolennikami szariatu. Choć, na wszelki wypadek, przypomnę doskonałą na taką okoliczność koncepcję radziecką: zamykania w psychiatrykach ludzi kręcących nosem na najdoskonalszy z ustrojów. Tak czy inaczej oni sobie poradzą.

Rafineria w Płocku, zbudowana w latach 1960 -1965. Wtedy o zdolności przerobowej 6 mln ton ropy rocznie. Obecnie podstawa największego polskiego przedsiębiorstwa -PKN Orlen. Przerabia ponad 15 mln ton ropy rocznie.

Pytanie czy my sobie poradzimy i to bez lub z garstką muzułmańskich uchodźców? Ekonomiści z uporem powtarzają swoją mantrę: musimy oszczędzać, by tworzyć polski kapitał oraz musimy znacznie więcej inwestować (w znaczeniu: tworzyć nowe lub odtwarzać moce produkcyjne). Problem w tym, że oszczędzanie i inwestowanie odbywa się kosztem konsumpcji. Przewaga inwestowania nad konsumpcją w PRL, czyli głównie budowa i rozbudowa przemysłu, niezbędne przecież dla rozwoju (bez stali i cementu trudno budować mieszkania i mosty, bez produktów ropopochodnych nie da rady rozwijać motoryzacji, nawozy sztuczne są konieczne w rolnictwie itd. ) dwukrotnie spowodowała bunt społeczny i zamieszki - w czerwcu 1956 roku w Poznaniu i w grudniu 1970 roku na wybrzeżu.

Ludzie Solidarności, którzy przejęli władzę w 1989 roku uznali (choć nie wiem: uznali czy wyszło im tak przypadkiem?), że trzeba stworzyć warunki, by ludność Polski mogła jeść, pić oraz popuszczać pasa na koszt obcego kapitału. Co prawda, jak to w kapitalizmie, daleko nie cała ludność załapała się na popuszczanie pasa, ale za to obcy kapitał okazał się złośliwie interesowny i jął pobierać opłaty za możliwość zarobienia w jego bankach, sieciach handlowych, przedsiębiorstwach przemysłowych i usługowych paru groszy.

Obecny wicepremier i minister rozwoju Mateusz Morawiecki problem dostrzega, rozwiązania opisuje. Informując przy tym że zwiększenie udziału polskiej gospodarki w polskiej gospodarce potrwa długo. Jakąś rolę odegra przy tym kapitał posiadany przez państwo, ale drogę do zwiększenia zamożności Polek i Polaków oraz wzmocnienia państwa stanowi posiadanie kapitału przynajmniej przez klasę średnią (kapitału, nie majątku). Jednak, na razie, klasa średnia in spe oraz pozostała ludność biorą pokaźne kredyty, głównie na cele konsumpcyjne i wątpię, by w ciągu najbliższych dwudziestu lat to się zmieniło. Możemy jedynie liczyć na cud, jako że często przywoływany sukces Korei Południowej polegał na oszczędzaniu i inwestowaniu nie do końca dobrowolnym, bo czynionym w warunkach dyktatury.

Poza tym p. M. Morawiecki potrzebuje wsparcia innych resortów, np. MNiSW czy MEN, a wątpię czy MEN znajdzie czas oraz środki na zmianę programów, jeśli zajmie się likwidacją gimnazjów. Całkiem niejasne są też dla mnie cele i motywy działania prezesa PiS. Nie wiem czy on ma jakiś plan i go realizuje, czy po prostu inaczej nie potrafi. Tak czy inaczej mogę sądzić, że p. Kaczyński gospodarką się nie interesuje, a jego plan (jeśli istnieje) zamyka się w przestrzeni ideologiczno - społecznej. W związku z tym może, choćby nieintencjonalnie, utrudniać pracę rządowi.

PiS, zdobywając władzę absolutną, ma wszelkie możliwości, by przyspieszyć rozwój Polski, stworzyć warunki do poprawy jakości życia jej obywatelek i obywateli, poprawić pozycję naszego kraju w Europie i na świecie. Czy potrafi i chce to uczynić? Jeśli pożyję, to zobaczę. Na razie wielkim optymistą nie jestem.