Czy istnieją (naprawdę) polskie elity?

Wydaje mi się, ze jeszcze nie jesteśmy w, choć być może już lecimy nad kukułczym gniazdem. Pewne oznaki są. Na przykład, ktoś z nowej komisji badającej oczywisty zamach w Smoleńsku, oświadczył był niedawno, że tutka rozpadła się w powietrzu. Bardzo błyskotliwy fachura. Albo PiS najpierw zaprasza tych z Wenecji, a następnie nie przyjmuje do wiadomości ich opinii. Czy też odwołują dyrektora stadniny, będącej polską wizytówką i mianują na jego miejsce fachowca od liczenia pieniędzy, których nie ma ( to tak, jakby mianować ordynatorem neurochirurgii dowolnie wybitnego literaturoznawcę). Albo odwołują dyrektora Instytutu Książki z powodu przeczytania w 2015 roku, jedynie przez 37% Polek i Polaków choćby jednej książki (pewnie dlatego telewizja Trwam dostała 140 tys. zł na promocję literatury i czytelnictwa).

Władysław Jagiełło, król Polski z Litwy. Świetna decyzja ówczesnych polskich elit. Szkoda, że takich decyzji było tak niewiele.
Te i parę innych drobiazgów, choćby interpelacja posła od Kukiza na temat nazw pociągów PKP, promujących komunizm i okultyzm, nie oznaczają pobytu naszego, zbiorowego w zakładzie zamkniętym, choć np. p. Rafał Woś propaguje teorię trzech psychiatryków.* Pierwszy tworzą fani PiS, drugi antypisowcy, a trzeci ludzie zachowujący do obydwu poprzednich dystans oraz poczucie wyższości. Zwani też marynarzami lub pożytecznymi idiotami PiS-u. Wydaje mi się to jednym z uogólnień ludowo- inteligencko - polskich. Nic nie znaczącym i sprowadzającym dyskusję w przestrzeni publicznej do wzajemnego obrzucania się, czym kto może i potrafi. Mnie irytuje w niej najbardziej stadność i brak zdolności wielu jej uczestników do określenia kryteriów własnych wyborów.

Spytajcie Państwo, na przykład, zagorzałego fana PiS: czego osobiście oczekuje od swojej ukochanej partii ? Jakie jego interesy może PiS zrealizować? Gdy ja pytam, następuje zwykle dość długie milczenie, zanim padnie jakaś odpowiedź. Czyli część z nas nie potrafi, w miarę świadomie, wybrać partii, którą wspiera. Jesteśmy kibicami tylko, a nie świadomymi uczestnikami gry. Dla kibiców, zwycięstwa ukochanej drużyny, to często ersatz ich sukcesów życiowych. Przecież zdobycie tytułu czy pucharu przez nią ani na jotę nie zmienia sytuacji życiowej kibiców. Zupełnie podobnie wygląda kibicowanie partii politycznej. Nieważne jak rządzi, ważne że wygrała. Że nasi wygrali. Choć w podświadomości takich wyborców jakieś pragnienia tkwią.

Pewnie prezes PiS znał je lepiej ode mnie, gdy unieważnił przesłanie Prezydenta RP odnośnie wybaczania. Istotna część elektoratu PiS prawdopodobnie nie chce chrześcijańskiego wybaczania, woli katolicką zemstę.** Zemstę za całokształt, na rzeczywistych , mianowanych i domniemanych wrogach. Na sąsiedzie, któremu lepiej się powodzi, na koledze ze szkoły lepszym z matematyki i w biegach przełajowych też, na, brylujących w mediach, niewłaściwych ludziach - resortowych dzieciach. Niech tych wszystkich cwaniaków i złoczyńców dosięgnie surowa ręka sprawiedliwości ludowej! Ważne jest też, by utrudnić im głoszenie wrażych, czyli innych niż nasze poglądów.

Nawiasem, moim zdaniem, my, Ziemianie jesteśmy skażeni grzechem pierworodnym innym niż głosi Biblia: nieprzemożną chęcią narzucania innym swoich poglądów, spotęgowaną łatwością uznawania władzy paranoików. Nie tylko religijnych. Dlatego od zarania dziejów prowadzimy wiele kretyńskich wojen i robimy wszystko, by było nam źle na tym najlepszym ze światów (nie Leibniza lecz jedynym).

Wracając: chęć zemsty zresztą, byłaby i tak, w miarę racjonalnym kryterium wyboru. Obawiam się, że my tkwimy stadami w jakichś wirtualnych światach i to każde stado w swoim, niekompatybilnym z innymi. Bo tylko taki stan tłumaczy łatwość tworzenia wrogich sobie obozów w społeczeństwie prawie jednorodnym etnicznie, rasowo, kulturowo. Obozy demonstrują wrogość wzajemną, oskarżając się o zdradę i inne zbrodnie, za które dawnej wieszano. Ktoś z zewnątrz, oglądając ów żałosny spektakl, mógłby sądzić, że jeden obóz stanowi śmiertelne (dosłownie) zagrożenie dla drugiego. Tymczasem, gdyby spędzić w ustronne miejsce najbardziej wrzaskliwych , miotających najcięższe oskarżenia przedstawicieli obozów (nie polityków, oni mogą mieć interes w podgrzewaniu wrogości) i usilnie dopytać się o co im konkretnie chodzi, pewnie nie potrafiliby tego wyjaśnić. To widać w kłótniach towarzyskich. Ludzie wrzeszczą na siebie, bo jeden jest zwolennikiem PiS, dlatego że PiS jest dobre, a drugi to antypisowiec - dlatego, że PiS jest niedobre. Zwracam uwagę: to nie jest podział PiS kontra PO, tylko właśnie PiS kontra Anty -PiS. Sugerujący słabość partii opozycyjnych.

W opisanej sytuacji istnienie trzeciego psychiatryka jest bardzo pożądane, ale daleko niewystarczające. Potrzeby jest głos elit. Ludzi dysponujących jakimś autorytetem społecznym. Próbujących uświadomić masom (wcale nie aż tak masowym), że nie wiedzą i nie rozumieją, dlaczego właściwie mają za wrogów swoich, zaledwie politycznych, oponentów. Że zbyt serio biorą wirtualne, wręcz baśniowe światy, tworzone przez polityków, dyżurnych ideologów, paranoików i innych. Że mają konkretne potrzeby i konkretne interesy, których powinni pilnować, bo nikt za nich tego nie zrobi. Pytanie tylko czy takie, naprawdę polskie***, elity w ogóle u nas istnieją ?

*Wyznania pożytecznego idioty
**To taki, ponury, żart
***Pojęcia: prawdziwi Polacy, prawdziwi patrioci, prawdziwe elity są już w użytkowaniu.